استانداردهای جهانی AA آلیاژهای آلومینیوم – بخش نخست

استانداردها

در اغلب كتاب ها و منابع كه به تكنولوژى و فن شناسی اهميت بيشترى مى دهند، اين تقسيم بندى بر اساس كاربرد و زمينه هاى مختلف كاربرى فلز يا آلیاژ انجام مى گيرد.

آلياژهاى آلومينيم به دو دسته آلياژهاى ریختگی و آلياژهاى نوردى (كارپذير) تقسيم می شوند.

هر یک از دو دسته فوق نيز به دوگروه آلياژهاى عمليات حرارتى پذير و عمليات حرارتى ناپذیر تفكیک مى شوند.

در خلال سال هاى اوليه صنعت آلومينيوم هرآلياژ جديدى كه ساخته و پرداخته مى شد به وسيله كمپانى هاى سازنده و به اسامى مورد قبول آن ها نامگذارى مى گرديد و هيچگونه نام گذارى بين المللى وجود نداشت.

بعدها بتدریج سه گروه كلى نامگذارى عمومیت يافت كه عبارت بودند از سيستم تجارتى ، سيستم ASTM و سيستم SAE ، مثلا آلياژى كه امروزه آلياژ آلومينيوم 1100 ناميده مى شود در سيستم تجارتى با نام S2 ، در سيستم ASTM با نام 990A و درسیستم SAE  با نام 25 شناخته می شد.

به همین ترتيب در ساير كشورها نيز سيستم هاى قراردادى ديگر مورد استفاده قرار مى گرفت. واضح است كه یک چنین اسامى مختلف و درهمى براى صنعت نامناسب است.

به ناچار يک سيستم مشخص تر و استانداردتر به اسم AA برای آلياژهاى کارپذير آلومينيوم يعنى آلياژهایى كه از طريق مكانيكى به شكل لازم درمى آيند و نه از طريق ريخته گری پیشنهاد و اكنون مورد استفاده قرار مى گيرد.

سیستم نامگذاری آلیاژهای کارپذیر 

در اين سيستم نامگذاری، آلياژهاى كارپذير آلومينيم براساس عناصرآلياژى اصلى خود به هشت گروه مختلف تقسيم مى گردند.

در هرگروه نيز مشخصات كامل آلياژ بوسيله چهار عدد از هم تفكيک می گردد.

  • رقم اول از سمت چپ نشان دهنده گروه اصلى آلياژى است.
  • دومين رقم تغييرآلياژ نسبت به آلياژ اوليه را نشان مى دهد.
  • سومين و چهارمين عدد مقدار خلوص یا نوع آلياژ را مشخص مى كند.

سیستم نامگذاری آلومینیوم و آلیاژهای کارپذیر آن بر اساس استاندارد AA (انجمن آلومینیوم آمریکا)

در رابطه با اين سيستم نامگذاری ابتدا گروه 1000 در نظرگرفته می شود.

اين گروه در واقع آلومينيومى را نشان مى دهد كه حداقل خلوص آن 99.00 درصد است، بقيه 1 درصد باقى مانده شامل برخى عناصر خاص چون سيليسيم، آهن، منيزيم وتعداد ديگرى عناصراست كه آنها را بيشتر بعنوان ناخالصى معرفى مى كنند تا عنصرآلياژى.

مقادير اين عناصر در جداول استاندارد تركيبات آلياژى در واقع حداكثر مقدار مجاز هر كی را نشان مى دهد.

اين عناصر ناخالصى، هريک بر روى خواص مكانيكى و فیزيكى آلومينيم تاثیر خاص خود را دارد و مقادير بيش از حد مجاز آنها مى تواند چنان تاثیری بگذارد كه آلومينيم خواص مورد درخواست را بدست نياورد.

اگر چنین چیزى اتفاق افتد لازم است كه مقدار مجاز آن عنصر تغییر داده شود.در اینجاست كه رقم دوم از سمت چپ نشان دهنده این تغییر یا كنترل مقدار عنصر مربوطه است.

 

ادامه دارد 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

14 − چهار =